والیبال بانوان جزو اولویت‌های فدراسیون است؟

فاصله میان دختران و پسران از زمین تا روی تور

تیم ملی والیبال مردان ایران در شرایطی در همه رده‌های سنی موفق عمل می‌کند که والیبال بانوانش به کسب عنوان نهمی در آسیا بسنده کرده است.

، دهه ۶۰ والیبال ایران در شرایطی بود که فیدل کاسترو(رهبرکوبا) توصیف قابل توجهی درباره آن داشت: "والیبال برای کوتاه قامتان نیست. برای قدبلندهایی مثل ماست."

این توصیف کفایت می‌کرد برای یک تلنگر به ورزش ملی ایران. سال ۱۳۷۰ «محمدرضا یزدانی خرم» انقلابی در والیبال ایران به وجود آورد. او برای رساندن قد والیبال ایران به آسمان خراش‌هایی همچون کوبا از مربی صاحب‌نامی به نام " ایوان یوگانیکف" اهل روسیه استفاده کرد.

مردی که برای کشف استعدادهای والیبال در بین دانش آموزان ایرانی استخدام شده بود. ایوان در آنزمان قراردادی داشت به ارزش مالی یک سرمربی ملی. اما هیچ وقت به عنوان سرمربی برگزیده نشد چون هدف فراتر از یک سال و دو تورنمنت تعریف شده بود. مدیریت آن زمان فدراسیون والیبال دنبال نتیجه مقطعی نمی‌گشت.

 یزانی‌خرم، برای هدایت تیم ملی سراغ مربی از کره جنوبی رفت. این یک حرکت قدم به قدم و پله به پله بود. یادمان باشد که کره جنوبی همان والیبالی را داشت که وقتی  والیبال ایران برابر آنها در فینال بازی های آسیایی ۲۰۰۲ شکست خورد و نایب قهرمان شد، با پرچم دور افتخار زدیم. حتی شکست خوردن به کره برای ما فخر و مباهات بود. اما روند تغییر کرد. ایران، می خواست قطب آسیا که نه، سری در سرهای جهان والیبال شود. با استعدادیاب روس، با مربی کره‌ای و البته اعزام مربیان ایرانی به کلاس‌های بین‌المللی.

مسیر حرفه‌ای شدن والیبال ایران با تغییر مدیریت فدراسیون نیز همچنان ادامه یافت. داورزنی، رئیس جدید اگرچه فدراسیونی آماده و متحول شده را در اختیار گرفت اما در زمان مدیریت او کلاس فنی والیبال ایران فراتر از آسیا شد و در سطح جهانی سری در سرها درآورد.

این مسیر در حالی برای والیبال ایران طی شده است که در تمام این سال ها توجهات به تیم مردان بود. تیمی که موفقیت‌هایش باعث شد تا رسیدگی به اوضاع و احوال والیبال بانوان در درجات بعد قرار بگیرد.اصلا اولویت نبود که درجه بندی شود.

آیا نمی‌دانیم که بانوان والیبال ایران از پتانسیل خوبی در آسیا  برخوردارند؟ مستعد هستند اما برنامه خاص و مدونی برای رشد آنها در این مدت دیده نشد. اگر هم برنامه‌ای بوده آنقدر این فرآیند کند پیش رفته که پس از سال‌ها حضور در میادین بین‌المللی کسب عنوان نهمی در بین ۱۴ تیم آسیایی می‌شود ماحصل تلاش تیم بانوان ایران در نوزدهمین دوره رقابت‌های قهرمانی آسیا.

آیا فاصله مردان جهانی ما با بانوان زیر خط آسیا، چنین شگرف است؟

این نتیجه نیز در شرایطی برای  تیم بانوان رقم خورده است که همزمان با این مسابقات، رقابت‌های  والیبال انتخابی مردان جهان در گروه A قاره آسیا در اردبیل برگزار شد و تیم ایران با اقتدار بر سکوی اول ایستاد. تیم زیر ۲۳ سال مردان در رقابت‌های قهرمانی جهان خوش می‌درخشد. تیم نوجوانان نیز نتایج خوبی را در قهرمانی جهان به دست آورد.

دلخوشی تیم بانوان ایران نیز در پیروزی برابر تیم گمنام مالدیو و استرالیا خلاصه می‌شود. تیمی که در مدت دوماه شکل می‌گیرد و برای قهرمانی آسیا آماده می‌شود.

تیم ملی والیبال بانوان ایران در شرایطی عازم مسابقات قهرمانی آسیا شد که سرمربی جدیدی را بالای سر خود می‌دید. مدیریت فدراسیون همان طور که بدون برنامه مایدا چیچیچ را برای هدایت تیم ملی بانوان دعوت کرد و بی سر و صدا نیز عذرش را خواستند. مربی که معلوم نشد برای چه منظوری آمد.

جذب مربی خارجی برای بانوان هیچ شباهتی به روند جذب مربی خارجی برای مردان نبود. یعنی هدف خاصی پشت حضور مربی خارجی وجود نداشت.

البته همه درد والیبال بانوان در نداشتن مربی مناسب خارجی و برنامه ریزی منظم محصور نمی‌شود. والیبال بانوان ایران در رده‌های سنی‌اش نیز لنگ می‌زند. تیم زیر ۲۳ سال دختران نیز در رقابت‌های قهرمانی آسیا  در تایلند عنوانی بهتر از هشتمی به دست نمی‌آورد. تیمی که پس از بازگشت به دلیل حواشی پیش آمده در تایلند، عذر سه بازیکنش را خواستند.

فاصله‌ها میان استعداد مردان و زنان ایرانی، میان والیبال دختران و پسران چنان عمیق نیست. فدراسیون والیبال که حالا با مدیریتی در سایه (از وزارت ورزش و جوانان) اداره می‌شود، شاید می‌تواند در کنار تمهیداتی که معاونان و مشاوران برای تیم‌های بانوان در زمینه محرومیت‌ها می اندیشند، فکری برای امکانات و رفع محدودیت‌ها بکنند. رتبه نهم آسیا برای تیمی که والیبالیست‌هایش به اروپا می‌روند، بیشتر شبیه به یک تحقیر است تا نشانه ضعف.

اخبار مرتبط


دیدگاه کاربران

برای ثبت دیدگاه وارد وب سایت ما شوید.

آخرین اخبار